ശ്രുതി

പറയുവാനേറെ കൊതിച്ചിരുന്നെങ്കിലും

പോയ് മറഞന്നു നീ, പറയാന്‍ തുടങ്ങവേ
എങ്കിലും നീ അറിയുന്നുവോ ?
എന്‍റെ വിരല്‍ തുമ്പിലൂന്നി -
നടന്നൊരാ വഴിയിലിന്നിരുള്‍ വന്നു വീണതും
എന്നോടൊത്തു ചേര്‍നന്നു നീ
നട്ടൊരാ ചെമ്പകം പൂത്തതും ....
ഇനിയുമിതെന്തേ വൈകുന്നു നീ വരാന്‍
കാലമതെന്നോ അകറ്റാന്‍ കുറിച്ചൊരാ
വേദനയെല്ലാം പഴങ്കഥയാക്കുവാന്‍......

ഹൃദയപൂര്‍വ്വം

നിഴലായ് നടന്നിരുന്നെങ്കിലും ഒരു നാളില്‍

യാത്ര ചോദിയ്ക്കാതെ എങ്ങോ മറഞ്ഞു നീ
എന്തിനെന്നറിയാതെ വിങ്ങുമീ ഹൃദയ -
മിതിന്നും തിരയുന്നു നിന്നെ .......

എനിയ്ക്കും നിനക്കുമിടയിലിന്നാരോ
കുറിച്ച പോലുള്ളൊരു മൌനം
അനന്തമയ് നീളുമീ നിശ്ശബ്ദത
ഭജിച്ചു നീ അണയു‌ എന്‍ ആത്മാവില്‍ വേഗം ........

നിദ്ര

ആര്‍ത്തിരമ്പുന്നൊരാ കടലിന്നു ശാന്തമായ്‌

കാര്‍മേഘ ശലകങ്ങളും പോയ് മറഞ്ഞിന്നു
അസ്തമിയ്ക്കാനായ്‌ മറഞ്ഞോരാ സൂര്യനും
മൗനത്തെ മാത്രമായ്‌ തന്നെന്‍റെ കൂട്ടിനായ്‌ .....
തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നോരാ നക്ഷത്രമൊക്കെയും
ഒരു നിമിഷത്തേക്കു കണ്ണൊന്നു ചിമ്മിയോ ?
സുഗന്ധം പരത്തുമാ നിശാഗന്ദിയും പിന്നെ
ഇരുളില്‍ തളിരിട്ട നിശബ്‌ധതയും ചേര്‍ന്നെനിക്കിന്നു
തരുമോ അനന്തമാം നിദ്രയെ ???........

വിലാപം

ഇന്നുമീ തപോവന വീഥിയില്‍ എന്നെ -
തനിച്ചാക്കി എങ്ങോ പോയ് മറഞ്ഞീടവേ ......
അകലെ നിന്നാര്‍ത്തങ്ങ് വീശും കൊടും കാറ്റില്‍
പിഴുതെറിഞീടു‌മാ ആല്‍മര ചില്ലകള്‍ ......
പൊടുന്നനെ അന്തകാരം അണഞെത്തുകില്‍
ഒളിക്കുവനാവില്ല ഈ വനവീഥിയില്‍ .....
ആര്‍ത്തനാദങ്ങളും പൊട്ടിച്ചിരികളും
വീണ്ടുമെന്‍ നെഞ്ജില്‍ നെരിപ്പോടുയര്‍ത്തുന്നു
കൂടണഞ്ഞീടുവാന്‍ മോഹിച്ചോരാണ്ണ്‍ കിളി,
കൂടിനായ്‌ തേടുന്നുയീ വന വീഥിയില്‍ ..........

അഗ്നീ

എഴുതാന്‍ തുടങ്ങുമെന്‍ കവിതയില്‍
നിന്‍ മുഖം,ഒരു നൊടി നേരം തെളിഞീടവേ
അകലെ നിന്നെങ്ങോ മുഴങ്ങുന്ന രോദനം
ഉണര്‍ത്തുന്നു എന്നിലെ ഓര്‍മ്മകളെ

പുലരാന്‍ തുടങ്ങുമാ രാത്രിയില്‍ ഏകനായി
അകലേക്ക് മിഴി പൂകി നിന്നീടവേ
വേടന്‍റെ കയ്കളില്‍ പിടയുന്ന കുയിലിന്റെ
രോദനം എന്നെ തളര്‍ത്തിടുന്നു